Bir varmış, bir yokmuş… Uzak diyarlarda, yemyeşil ormanların kıyısında küçük bir kulübede yaşayan bir aile varmış. Bu ailenin yedi tane hareketli, neşeli oğlu varmış. Gün boyu oynar, şakalaşır, bazen de yaramazlık yaparlarmış. Anneleri onları çok sever ama bazen de yorulurmüş.
Bir gün aileye küçük bir kız bebek katılmış. Anne ve baba çok mutlu olmuş, ama kızları biraz hassas ve narinmiş. Bir gün anne, oğullarından su getirmelerini istemiş. Ancak kardeşler, yolda oyun oynamaya dalmış ve testiyi kırmışlar. Eve dönmeye korkmuşlar.
Anne, uzun süre beklemiş… Kızının susuz kaldığını görünce üzülmüş ve sinirle,
“Keşke karga olsaydınız!” diye söylenmiş.
O anda bir mucize olmuş… Yedi kardeş, siyah tüylü yedi kargaya dönüşmüş ve gökyüzüne uçup gitmişler!
Anne ve baba yaptıklarına çok üzülmüş. Küçük kız büyüdükçe bu hikâyeyi öğrenmiş. Abilerini kurtarmaya karar vermiş. Cesur ve iyi kalpli kız, uzun bir yolculuğa çıkmış.
Dağları aşmış, nehirleri geçmiş. Yolda karşılaştığı hayvanlara yardım etmiş, yaşlı bir kadına su vermiş, aç bir kuşu doyurmuş. İyiliği sayesinde herkes ona yardım etmiş.
Sonunda gökyüzüne en yakın dağın tepesine ulaşmış. Orada eski bir taş kapı bulmuş. Kapının kilidini açacak anahtar yokmuş. Ama kız pes etmemiş. İnce bir kemik parçasını anahtar gibi kullanarak kapıyı açmış.
İçeri girdiğinde yedi tabak ve yedi bardak görmüş. Her tabaktan bir lokma almış, son tabağa küçük bir yüzük bırakmış. Az sonra kargalar geri gelmiş. İçlerinden biri yüzüğü fark etmiş.
Birden sihir bozulmuş! Kargalar tekrar insan olmuş. Kız ve kardeşleri birbirine sarılmış. Sevgi ve sabır, büyüyü bozmuş.
Hep birlikte eve dönmüşler. Anne ve baba onları görünce sevinçten gözyaşı dökmüş. O günden sonra herkes sözlerine dikkat etmeyi ve sabırlı olmayı öğrenmiş.
Masalın Öğüdü
Sabır, sevgi ve iyilik en zor büyüleri bile bozabilir. Düşünmeden söylenen sözler ise bazen büyük sonuçlar doğurabilir.
