Bir varmış, bir yokmuş… Uzak diyarların birinde, kışın hiç bitmediği küçük bir köy varmış. Bu köyde her yer bembeyaz karlarla kaplıymış. Ağaçlar, çatılar, yollar… Hepsi karın altında kaybolmuş gibi görünürmüş. Ama bu köyde yaşayan küçük bir çocuk varmış ki, o beyazlığın içinde bile renkleri görebiliyormuş.
Bu çocuğun adı Mira’ymış.
Mira diğer çocuklardan biraz farklıymış. Çünkü o, sadece gördüklerine değil, hayal ettiklerine de inanırmış. Her sabah penceresinden dışarı bakar ve şöyle dermiş:
“Bugün karın altında hangi renk saklanıyor acaba?”
Bir gün Mira, kalın atkısını boynuna dolamış, eldivenlerini giymiş ve dışarı çıkmış. Karların üzerinde yürürken birden durmuş. Çünkü ayağının altında hafif bir parıltı görmüş.
Eğilmiş ve karı biraz kazımış.
Altından küçük, mavi bir ışık çıkmış!
“Bu da ne?” demiş Mira şaşkınlıkla.
O anda minik bir ses duyulmuş:
“Beni bulduğun için teşekkür ederim.”
Mira etrafına bakmış ama kimseyi görememiş. Sonra ses tekrar konuşmuş:
“Ben bir hayalim. Karın altında saklanıyordum.”
Mira gözlerini kocaman açmış.
“Hayaller… saklanır mı?” diye sormuş.
“Eğer insanlar onları unutursa, evet,” demiş minik ses.
Mira bunu duyunca düşünmüş. Köydeki insanlar uzun zamandır sadece kışın zorluklarından bahsediyor, oyun oynamayı ve hayal kurmayı unutuyorlarmış.
Mira, mavi ışığı dikkatlice avucuna almış. O anda ışık büyümüş ve bir kelebek gibi havalanmış.
“Ben umut hayaliyim,” demiş kelebek. “Beni diğer hayallere götür.”
Mira heyecanla başını sallamış. Sonra köyün farklı yerlerine gitmeye başlamış. Her adımda karı biraz kazımış. Ve her kazdığında yeni bir renk ortaya çıkmış:
Kırmızı bir ışık — cesaret,
Yeşil bir ışık — doğa sevgisi,
Sarı bir ışık — neşe,
Mor bir ışık — hayal gücü…
Köy yavaş yavaş değişmeye başlamış. Çocuklar Mira’nın peşine takılmış. Onlar da karı kazıp renkleri ortaya çıkarmış.
Bir süre sonra köy artık sadece beyaz değilmiş. Her yer renk renk parlıyormuş. İnsanlar gülmeye, birlikte oyunlar oynamaya başlamış.
Mira’nın bulduğu hayaller, gökyüzüne yükselmiş ve renkli bir aurora gibi köyün üzerinde dans etmeye başlamış.
Köyün en yaşlısı Mira’ya yaklaşmış ve demiş ki:
“Sen bize çok önemli bir şeyi hatırlattın.”
Mira merakla sormuş:
“Ne hatırlattım?”
Yaşlı adam gülümsemiş:
“En soğuk günlerde bile, kalbimizdeki hayaller bizi ısıtır.”
Mira o gün şunu öğrenmiş:
Hayaller asla kaybolmaz. Sadece bazen onları yeniden bulmamız gerekir.
Ve o günden sonra, köyde ne zaman kar yağsa, çocuklar hemen dışarı çıkar ve şöyle dermiş:
“Haydi! Bugün hangi rengi bulacağız?”
Masal da burada bitmiş…
Ama hayaller, dinleyen herkesin kalbinde yaşamaya devam etmiş
