Bir zamanlar, rengârenk çiçeklerle dolu, mis gibi kokan Sessiz Vadi’de minik bir ateş böceği yaşarmış. Adı Lila‘ymış.
Lila’nın diğer ateş böceklerinden farklı bir özelliği varmış. Onun ışığı çok parlak değilmiş. Geceleri arkadaşları gökyüzünde yıldızlar gibi ışıldarken, Lila’nın ışığı ancak birkaç yaprak öteden görülebiliyormuş.
Bir gece Lila üzgün bir şekilde dere kenarında otururken yaşlı bilge kaplumbağa yanına gelmiş.
“Niçin bu kadar düşüncelisin, küçük dostum?” diye sormuş.
Lila içini çekmiş.
“Benim ışığım çok zayıf. Keşke diğerleri kadar parlak olsaydım. O zaman herkes beni fark ederdi.”
Bilge kaplumbağa gülümsemiş.
“Gerçek ışık sadece gözle görülen değildir. Kalbinden gelen iyilik de bir ışıktır.”
Lila bu sözleri tam anlayamamış ama aklına yazmış.
Ertesi gece ormanda küçük kirpi Kıpır yolunu kaybetmiş. Hava çok karanlıkmış. Büyük ateş böcekleri gökyüzünde eğlenirken kimse aşağıya bakmıyormuş.
Lila hemen Kıpır’ın yanına uçmuş.
“Benim ışığım çok güçlü değil ama birlikte yürürsek yolu bulabiliriz.”
Yavaş yavaş ilerlemişler. Lila’nın minicik ışığı taşları, çiçekleri ve patikayı göstermeye yetmiş. Sonunda Kıpır ailesine kavuşmuş.
“Teşekkür ederim Lila.” demiş Kıpır. “Sen olmasaydın sabaha kadar burada kalacaktım.”
Bunu gören sincap, tavşan ve kuşlar da Lila’nın ne kadar yardımsever olduğunu öğrenmişler.
Ertesi gün güçlü bir rüzgâr çıkmış. Ağaçların dalları sallanmış ve baykuş yavrusu yuvasından uzak bir dala konmuş. Yükseklerde uçan parlak ateş böcekleri rüzgâr yüzünden yaklaşamamış.
Lila ise korkmadan alçaktan uçmuş. Küçük ışığıyla baykuş yavrusunun korkmasını engellemiş.
“Ben buradayım.” demiş. “Birlikte başaracağız.”
Ormandaki hayvanlar dalları birleştirerek güvenli bir yol oluşturmuş. Baykuş yavrusu yuvasına kavuşmuş.
O gece bütün orman Lila’yı alkışlamış.
En parlak ateş böceği yanına gelip şöyle demiş:
“Biz ışığımızın gücüyle övünüyorduk. Ama sen bize gerçek parlaklığın iyilik, cesaret ve paylaşmak olduğunu öğrettin.”
Lila gökyüzüne baktığında fark etmiş ki ışığı eskisinden biraz daha parlak görünüyormuş.
Bilge kaplumbağa gülümseyerek şöyle demiş:
“Kalbi iyilikle dolan herkes, fark etmeden çevresini aydınlatır.”
O günden sonra Sessiz Vadi’de hiçbir ateş böceği ışığını başkasıyla kıyaslamamış. Her biri kendi yeteneğini, başkalarına yardım etmek için kullanmış.
Ve her gece orman, yalnızca ışıklarla değil; dostluk, sevgi ve iyilikle de parlamaya devam etmiş.
Masalın Öğüdü
Her insanın kendine özgü bir yeteneği vardır. Başkalarına yardım eden, iyilik yapan ve vazgeçmeyen kişiler, en parlak yıldızlardan bile daha güçlü bir ışık saçarlar.
Tatlı rüyalar…