Bir varmış, bir yokmuş… Yemyeşil ağaçların, rengârenk çiçeklerin ve küçük bir derenin çevrelediği Sihirli Orman’da, geceleri ışık saçan minicik ateşböcekleri yaşarmış. Bu ateşböceklerinden birinin adı Lumi’ymiş. Lumi’nin diğer ateşböceklerinden farklı bir özelliği varmış: O, ışığını yakıp söndürürken aynı zamanda güzel şarkılar söylermiş. Fakat Lumi şarkı söylemeyi çok sevse de sesinin yeterince güzel olmadığını düşünürmüş. Her akşam arkadaşları gökyüzünde ışıl ışıl uçuşurken Lumi biraz geride durur, sessizce onları izler ve “Benim şarkım kimsenin hoşuna gitmezse?” diye düşünürmüş.
Bir gece Sihirli Orman’ın üzerine kocaman, gümüş renkli bir ay doğmuş. Ağaçların yaprakları ay ışığında parlıyor, dere usul usul şırıldıyor, çiçeklerin arasından mis gibi kokular yükseliyormuş. Lumi yine küçük bir yaprağın üzerine konmuş ve kendi kendine mırıldanmaya başlamış. O sırada yaşlı Baykuş Bilge, ağacın dalından onu dinliyormuş. “Lumi, neden şarkını saklıyorsun?” diye sormuş. Lumi başını eğerek, “Çünkü güzel şarkı söyleyemediğimi düşünüyorum,” demiş. Baykuş Bilge gülümsemiş ve “Bir şarkının güzelliği yalnızca sesinde değil, onu söylerken taşıdığın sevgidedir,” diye cevap vermiş.
Lumi o gece bu sözleri uzun uzun düşünmüş. Ertesi sabah ormanda küçük bir sorun yaşanmış. Ormanın içindeki minik hayvanlar, dere kenarındaki yuvalarına dönerken sis yüzünden yollarını bulamamış. Tavşanlar, kirpiler ve küçük sincaplar birbirlerinden uzaklaşmış. Orman gündüz olmasına rağmen sis yüzünden gri bir örtünün altında kalmış. Lumi, arkadaşlarının endişelendiğini görünce cesaretini toplamış. Kanatlarını çırparak havaya yükselmiş ve ışığını yakıp söndürmeye başlamış. Sonra yumuşak sesiyle bir şarkı söylemiş: “Işığımı izle, korkma hiç; adım adım yolunu seç.” Şarkısını duyan hayvanlar Lumi’nin ışığının peşinden ilerlemeye başlamış.
Lumi önde uçuyor, küçük ışığıyla yolu gösteriyor, şarkısıyla da arkadaşlarına cesaret veriyormuş. Bir süre sonra sisin dışına çıkmışlar ve güneşin sıcak ışıkları yeniden ormanı aydınlatmış. Tavşanlardan biri sevinçle, “Lumi, senin şarkın sayesinde yolumuzu bulduk!” demiş. Küçük sincap da, “Işığın bizi korkudan uzaklaştırdı,” diye eklemiş. Lumi şaşkınlıkla arkadaşlarına bakmış. O güne kadar şarkısının yalnızca kendisine ait olduğunu düşünürken, aslında sesinin başkalarına yardım edebileceğini anlamış.
Akşam olduğunda ateşböcekleri her zamankinden farklı bir buluşma yapmış. Ormanın ortasındaki büyük çınarın altında toplanmışlar. Ay gökyüzünde yükselirken herkes Lumi’den yeniden şarkı söylemesini istemiş. Lumi önce biraz utanmış ama sonra derin bir nefes alıp kanatlarını açmış. Işığı geceyi küçük yıldızlar gibi aydınlatırken şarkısını söylemeye başlamış. Bu kez arkadaşları da ona eşlik etmiş. Kimi ince bir sesle, kimi kalın bir sesle, kimi de sadece kanatlarını ritmik biçimde çırparak Lumi’nin şarkısına katılmış.
O gece Sihirli Orman’da birbirinden farklı sesler yükselmiş. Kuşlar ötüşmüş, dere şırıldamış, yapraklar rüzgârla dans etmiş ve ateşböcekleri ışıklarıyla geceyi süslemiş. Lumi, Baykuş Bilge’nin yanına giderek “Artık şarkımın mükemmel olması gerektiğini düşünmüyorum,” demiş. Baykuş Bilge başını sallayarak, “Çünkü bugün önemli olanın kusursuz olmak değil, sahip olduğun güzelliği paylaşmak olduğunu öğrendin,” demiş.
O günden sonra Lumi her gece şarkı söylemiş. Bazen şarkıları neşeli, bazen sakin, bazen de minicik bir ninni gibiymiş. Küçük hayvanlar uykuya dalarken Lumi’nin ışığını pencerelerinden izler, şarkısını dinlerlermiş. Lumi ise her şarkısında arkadaşlarına aynı mesajı hatırlatırmış: Her çocuğun, her hayvanın ve her canlının kendine özgü bir ışığı varmış. Önemli olan başkaları gibi parlamaya çalışmak değil, kendi ışığını sevgiyle paylaşmakmış.
Ve böylece Sihirli Orman’da Şarkı Söyleyen Ateşböceği Lumi’nin masalı dilden dile anlatılmaya devam etmiş. Bu masalı dinleyen çocuklar, kendilerine özgü yeteneklerin değerli olduğunu, hata yapmanın öğrenmenin doğal bir parçası olduğunu ve bazen küçücük bir iyiliğin bile başkasına büyük bir umut verebileceğini öğrenmişler. Çünkü Lumi’nin ışığı onlara şu güzel sırrı öğretmiş: Kendi ışığına inanırsan, karanlıkta başkalarına da yol gösterebilirsin.