Bir zamanlar küçük bir köyde yaşayan ilginç bir eşek vardı. Adı Robo idi. Robo diğer eşeklerden çok farklıydı çünkü o bir robot eşekti. Parlak metal kulakları, ışık yanan gözleri ve bilgi dolu bir hafızası vardı. Ama Robo’nun en büyük isteği, tıpkı diğer hayvanlar gibi öğrenmek ve arkadaş edinmekti.
Bir sabah güneş doğarken Robo enerjiyle doldu ve kendine bir hedef koydu. Bugün yeni bir şey öğrenecekti. Köyün yakınındaki çayıra doğru yürüdü. Orada tavşan Zıpır, kaplumbağa Miskin ve kuş Cikcik oynuyordu.
Robo onlara yaklaşıp nazikçe sordu
“Ben de sizinle oynayabilir miyim”
Zıpır biraz şaşırdı
“Sen bir robotsun. Oyun oynamayı bilir misin”
Robo başını eğdi
“Henüz bilmiyorum ama öğrenebilirim”
Bunu duyan Miskin gülümsedi
“Öğrenmek isteyen herkes bizim arkadaşımız olabilir”
Böylece oyun başladı. İlk oyun saklambaçtı. Robo çok hızlı hesaplama yapabiliyordu ama saklanmayı bilmiyordu. Hep aynı yerde duruyor ve kolayca bulunuyordu. Birkaç kez kaybedince üzülmeye başladı.
Cikcik yanına kondu
“Üzülme Robo. Öğrenmek zaman alır. Hata yapmak kötü değildir”
Robo bunu hafızasına kaydetti. Tekrar denedi. Bu sefer çevresine dikkat etti, farklı yerler düşündü ve sonunda iyi bir saklanma yeri buldu. Arkadaşları onu uzun süre bulamadı.
Robo çok mutlu oldu
“Başardım. Öğrendim”
Daha sonra yarış yaptılar. Zıpır çok hızlıydı, Robo da hızlıydı ama Miskin yavaştı. Robo hemen bir fikir düşündü. Miskin’in yorulmaması için onun hızına uygun bir tempo ayarladı ve herkes birlikte koştu.
Zıpır şaşkınlıkla sordu
“Neden hızlı koşmadın”
Robo cevap verdi
“Çünkü birlikte oynamak kazanmak kadar önemlidir”
O günün sonunda Robo sadece oyun oynamayı değil, sabretmeyi, paylaşmayı ve arkadaşlığın değerini öğrendi. Güneş batarken hepsi birlikte oturdu ve günü anlattı.
Robo içinden şöyle düşündü
“Bilgi önemli ama kalp olmadan eksik kalır”
O günden sonra Robo köyün en sevilen dostlarından biri oldu. Çünkü o sadece akıllı değil, aynı zamanda iyi bir arkadaştı.
