Bir zamanlar, yemyeşil ağaçlarla dolu, kuşların cıvıl cıvıl ötüştüğü büyük bir ormanda küçük aslan Leo yaşardı. Leo çok sevimliydi, ama küçük bir sorunu vardı…
Leo oyun oynamayı o kadar çok severdi ki, çişi geldiğini fark etse bile “Biraz daha oynayayım!” derdi. Sonra da… hop! Kazalar olurdu. Bu durum Leo’yu biraz üzüyordu.
Bir gün annesi Leo’ya sevgiyle yaklaştı:
“Canım Leo, çişin geldiğinde hemen söylemelisin. Vücudun sana küçük bir haber gönderir. Onu dinlersen hiç sorun yaşamazsın.”
Leo başını salladı ama yine de oyuna dalınca unutuyordu.
Ertesi gün Leo, en sevdiği arkadaşı tavşan Mimo ile saklambaç oynuyordu. O kadar eğleniyordu ki, birden karnında hafif bir sıkışma hissetti.
“Hmm… sanırım çişim geldi,” diye düşündü.
Ama bu sefer durdu.
Annesinin sözlerini hatırladı: “Vücudunu dinle.”
Hemen Mimo’ya seslendi:
“Ben biraz ara veriyorum!”
Koşarak en yakın çalının arkasına gitti ve çişini yaptı. İşini bitirince yüzünde kocaman bir gülümseme vardı.
“Başardım!” dedi mutlu mutlu.
O günden sonra Leo ne zaman çişi geldiğini hissetse, hemen söyleyip tuvalete gidiyordu. Artık kazalar olmuyordu. Leo kendisiyle gurur duyuyordu.
Annesi onu sarılıp öptü:
“Aferin sana Leo! Büyüyorsun.”
Leo da gülerek dedi ki:
“Çişim geldiğinde beklemiyorum!”
Ve o günden sonra Leo, hem oyun oynayan hem de vücudunu dinleyen çok mutlu bir küçük aslan oldu.
