Bir zamanlar, bulutların hemen üzerinde, yalnızca hayal kurabilen çocukların görebildiği büyülü bir yer vardı: Rüyalar Şehri. Bu şehirde evler pamuk şekerden yapılır, yollar gökkuşağından oluşur, geceleri ise yıldızlar yere inip sokak lambası gibi parıldardı.
Bu şehirde yaşayan en meraklı çocuklardan biri Lina idi. Lina’nın en sevdiği şey soru sormaktı. “Neden?”, “Nasıl?”, “Acaba?”… Onun bu merakı, Rüyalar Şehri’ni bile hareketlendiren özel bir güçtü.
Bir gece Lina, gökyüzünde farklı bir ışık gördü. Işık, diğer yıldızlar gibi sabit durmuyor, sanki ona doğru yaklaşıyordu. Bir anda ışık Lina’nın önünde durdu ve küçük bir kuşa dönüştü.
“Merhaba Lina,” dedi kuş. “Ben Işık Kuşu. Rüyalar Şehri tehlikede!”
Lina şaşırdı. “Ne oldu?”
“Kayıp Düşler Ormanı’nda yaşayan çocuklar artık hayal kurmayı bıraktı. Eğer hayaller biterse, Rüyalar Şehri de yok olur.”
Lina hiç düşünmeden, “Ben yardım ederim!” dedi.
Işık Kuşu onu kanatlarına aldı ve birlikte Kayıp Düşler Ormanı’na doğru uçtular. Orman karanlıktı, ağaçlar solmuştu ve hiç kahkaha sesi yoktu.
Bir ağacın altında oturan bir çocuk gördüler. Lina yanına gidip sordu:
“Sen neden hayal kurmuyorsun?”
Çocuk üzgün bir şekilde cevap verdi:
“Deniyorum ama hiçbir şey aklıma gelmiyor. Sanki içimdeki ışık sönmüş gibi.”
Lina düşündü. Sonra yere oturup gözlerini kapattı.
“Ben sana yardım edeceğim. Hadi birlikte hayal kuralım,” dedi.
“Mesela… uçan balinalar düşün! Gökyüzünde yüzüyorlar!”
Çocuk hafifçe gülümsedi.
“Ya da konuşan ağaçlar! Sana hikâyeler anlatıyorlar!”
Çocuğun gözleri parlamaya başladı.
“Ve… herkesin istediği zaman yıldızlara dokunabildiği bir dünya!”
Bir anda orman değişmeye başladı. Ağaçlar yeşerdi, çiçekler açtı, gökyüzü aydınlandı.
Işık Kuşu sevinçle kanat çırptı:
“Başardın Lina! Ona hayal kurmayı hatırlattın!”
Lina gülümsedi:
“Hayal kurmak zor değil… sadece biraz cesaret ve biraz da paylaşmak gerekiyor.”
O günden sonra Lina, Rüyalar Şehri’nde “Hayal Öğretmeni” olarak anılmaya başladı. Her gece yeni çocuklara hayal kurmayı öğretti.
Ve Rüyalar Şehri, hiç olmadığı kadar parlak ve neşeli bir yer oldu.
