Bir varmış bir yokmuş… Uzak diyarlarda, rengârenk çiçeklerle dolu, kuşların şarkı söylediği bir ormanda yaşayan sevimli bir tavşan varmış. Adı Momo’ymuş. Momo diğer tavşanlardan biraz farklıymış; çünkü o sadece hızlı koşmakla kalmaz, aynı zamanda çok düşünür, sorular sorar ve öğrendiklerini herkese anlatırmış.
Bir sabah Momo uyanmış ve bir gariplik fark etmiş. Ormanın renkleri solmuş! Kırmızı güller pembeleşmiş, yeşil yapraklar sararmış, gökyüzü bile soluk bir maviye dönmüş.
Momo endişeyle etrafına bakınmış:
“Bu hiç normal değil! Renkler nereye gitti?” demiş.
Hemen en yaşlı hayvan olan Bilge Kaplumbağa’nın yanına gitmiş.
Bilge Kaplumbağa yavaşça konuşmuş:
“Sevgili Momo, ormanın renkleri doğanın dengesine bağlıdır. Son günlerde hayvanlar doğaya dikkat etmeyi bıraktı. Kimisi çöplerini yere attı, kimisi suyu gereksiz harcadı, kimisi de ağaçlara zarar verdi. Renkler bu yüzden kayboluyor.”
Momo hemen bir plan yapmış:
“O zaman herkese doğayı korumayı öğretmeliyiz!”
İlk olarak sincaplara gitmiş:
“Yediğiniz kabukları yere atmak yerine toprağa gömerseniz, yeni ağaçlar büyür!” demiş.
Sonra kuşlara seslenmiş:
“Yuvalarınızı yaparken kırılmış dalları kullanın, sağlam dalları koparmayın.”
Ardından tilkiye gitmiş:
“Su içtikten sonra dereyi kirletmezsen, tüm hayvanlar temiz su bulabilir.”
Başta kimse Momo’yu pek ciddiye almamış. Ama Momo pes etmemiş. Her gün sabırla anlatmış, göstermiş ve örnek olmuş. Yavaş yavaş hayvanlar onu dinlemeye başlamış.
Bir gün ormanda bir değişiklik olmuş…
Önce küçük bir çiçek eski rengini geri kazanmış. Sonra ağaçlar yeşillenmiş. Kuşlar daha neşeli ötmiş. Ve sonunda tüm orman eski canlı renklerine kavuşmuş!
Tüm hayvanlar Momo’nun etrafında toplanmış:
“Teşekkür ederiz Momo! Sen bize doğayı korumanın ne kadar önemli olduğunu öğrettin!” demişler.
Momo gülümsemiş:
“Doğa bizim evimiz. Ona iyi bakarsak o da bize güzellik verir.”
O günden sonra ormandaki herkes doğayı korumaya söz vermiş.
Ve Momo… O hâlâ merak eden, öğrenen ve öğreten akıllı bir tavşan olarak mutlu bir şekilde yaşamaya devam etmiş.
Masalın Öğüdü
Doğayı korumak herkesin sorumluluğudur. Küçük bir iyilik bile büyük değişiklikler yaratabilir.
