Bir zamanlar, dağların gölgesinde saklanan küçük bir köy vardı. Bu köyde herkes çalışkan, herkes yardımseverdi… ama köyün çocukları arasında en meraklısı Ali’ydi.
Ali’nin en sevdiği şey, köyün hemen dışında bulunan eski taş yolu takip etmekti. Bu yol, yıllar önce yapılmış kırk kapılı gizemli bir yapıya çıkardı. Köyde herkes o yerden söz ederdi ama kimse kırkıncı kapının ötesini bilmezdi.
Bir gün Ali dayanamadı. “Her kapının ardında bir şey öğrenirim,” dedi kendi kendine ve yola koyuldu.
İlk kapıya geldi. Kapının üzerinde şöyle yazıyordu:
“Sabır.”
Ali kapıyı açtı. İçeride küçük bir tohum vardı. Ne yapacağını anlamadı. Bekledi… bekledi… derken tohum filizlendi. Ali sabretmenin ne demek olduğunu öğrendi.
İkinci kapı:
“Paylaşmak.”
İçeride bir parça ekmek vardı. Tam yiyecekken bir kuş geldi. Ali ekmeği onunla paylaştı. Kalbi sıcacık oldu.
Üçüncü kapı:
“Doğruluk.”
Bir ayna vardı. Ama bu ayna sadece doğruyu söyleyenlerin yüzünü gösteriyordu. Ali dürüst olmanın ne kadar önemli olduğunu fark etti.
Ali kapıdan kapıya geçti. Her kapı ona yeni bir şey öğretti:
Nezaket, cesaret, merhamet, çalışkanlık…
Günler geçti, Ali büyümüş gibi hissediyordu. Sonunda kırkıncı kapıya ulaştı. Kapının üzerinde hiçbir yazı yoktu.
Ali kapıyı açtı.
İçeride… bir ayna vardı.
Ama bu ayna farklıydı. Ali aynaya baktığında sadece kendini değil, öğrendiği tüm güzel özellikleri gördü. Sabırlı hali, paylaşan hali, doğruyu söyleyen hali…
O anda bir ses duyuldu:
“Gerçek kapı sensin. Öğrendiklerinle dünyayı güzelleştirecek olan da sensin.”
Ali köye geri döndü. Artık o sadece meraklı bir çocuk değildi. O, öğrendiklerini yaşayan bir çocuktu.
Köydeki diğer çocuklara da anlatmaya başladı:
“En büyük hazine, öğrendiklerimizdir.”
Ve o günden sonra köyde herkes daha sabırlı, daha paylaşımcı ve daha mutlu oldu.
Masalın Öğüdü
Gerçek bilgi, insanın kalbinde büyür. Öğrendiklerini hayatında kullanan kişi, en değerli kapıyı açmış olur.
