Uzaklarda, gökyüzünün yıldızlarla süslendiği yemyeşil bir ormanın kıyısında, Işık Çiçeği Vadisi adında büyülü bir yer varmış. Bu vadide rengârenk çiçekler açar, dereler gümüş gibi parıldar, geceleri ise ay ışığı ağaçların yaprakları arasında dans edermiş. Vadinin en küçük sakini, Lila adında minicik bir periymiş. Lila’nın kanatları kelebek kanatları kadar narin, gözleri yıldızlar kadar parlakmış. Fakat Lila’nın diğer perilerden farklı bir özelliği varmış: O, gecenin renklerini boyayabiliyormuş. Her akşam küçük boya çantasını omzuna takar, gökyüzüne yükselir ve gecenin karanlığına umut dolu renkler serpermiş.
Bir akşam Lila, her zamanki gibi gökyüzüne çıkmak için hazırlık yapmış. Ancak gökyüzüne baktığında şaşkınlıktan kanatlarını bile oynatamamış. Çünkü o gece yıldızların hiçbiri parlamıyormuş. Ayın ışığı da sanki ince bir bulutun arkasına saklanmış gibi solgun görünüyormuş. Lila hemen boya çantasını açmış ama içindeki altın sarısı, mavi ve mor boyaların hepsi griye dönüşmüş. Küçük peri endişeyle, “Renklerimizi kaybedersek gece de neşesini kaybeder,” diye düşünmüş. Bunun üzerine vadide yaşayan yaşlı baykuş Bilge Puhu’nun yanına gitmeye karar vermiş.
Bilge Puhu, ormanın en yaşlı ağacının kovuğunda yaşarmış. Lila başından geçenleri anlatınca baykuş gözlerini yavaşça kırpıştırmış ve ona önemli bir sır vermiş. “Gerçek renkler boya kutularında saklanmaz, küçük peri. Onlar insanların ve hayvanların güzel davranışlarında gizlidir. Birinin yardım ettiğini, sabır gösterdiğini, doğruyu söylediğini veya bir başkasını mutlu ettiğini gördüğünde gökyüzüne yeni bir renk doğar.” Lila bu sözleri duyunca hemen yola koyulmuş. Geceyi yeniden renklendirmek için önce vadideki canlıların kalplerinde saklı renkleri bulması gerektiğini anlamış.
Lila, ormanın derinliklerinde ilerlerken küçük bir karınca görmüş. Karınca, yuvasına taşıdığı büyük bir ekmek kırıntısını tek başına götürmeye çalışıyormuş. Tam o sırada başka bir karınca yanına gelmiş ve ona yardım etmiş. İki karınca kırıntıyı birlikte taşıyınca Lila’nın boya çantasında minik bir kırmızı ışık belirmiş. Lila gülümseyerek, “Yardımlaşmanın rengi kırmızı olsun,” demiş ve kırmızı ışığı gökyüzüne bırakmış. O anda gökyüzünün bir köşesinde sıcacık bir kırmızı parıltı oluşmuş.
Biraz ileride Lila, kanadı incinmiş küçük bir serçe görmüş. Serçe uçamadığı için üzülüyormuş. Lila ona hemen yardım etmek istemiş fakat Bilge Puhu’nun sözlerini hatırlamış: Bazen en güzel yardım, karşımızdakine sabırla eşlik etmektir. Lila serçenin yanında oturmuş, onun yeniden güçlenmesini beklemiş. Bir süre sonra serçe kanatlarını yavaşça çırpmış ve kısa bir uçuş yapmayı başarmış. O anda Lila’nın boya çantasında masmavi bir ışık doğmuş. “Sabır ve güvenin rengi mavi olsun,” demiş küçük peri ve mavi ışığı gökyüzüne göndermiş.
Yoluna devam eden Lila, çalılıkların arasında ağlayan bir tilki yavrusu fark etmiş. Yavrunun sevdiği top kaybolmuş. Lila, topu bulmak için ormanın her köşesine bakmış. Sonunda topun büyük bir kayanın arkasında sıkıştığını görmüş. Tilki yavrusu sevincinden zıplamış ve Lila’ya teşekkür etmiş. Lila’nın çantasından bu kez yemyeşil bir ışık çıkmış. Küçük peri, “İyilik yapan bir kalp, tıpkı bahar gibi yeni güzellikler büyütür,” demiş. Yeşil ışık gökyüzüne yükselince karanlık biraz daha aydınlanmış.
Fakat hâlâ gecenin büyük bir bölümü griymiş. Lila ne kadar uğraşsa da gökyüzünün tamamını renklendiremiyormuş. Tam umudunu kaybetmeye başladığı sırada ormandan bir ses duymuş. Küçük bir çocuk, evinin önünde bulduğu kırık bir oyuncak arabayı tamir etmeye çalışıyormuş. Çocuk oyuncağı çöpe atmak yerine sabırla parçalarını birleştirmiş. Sonunda araba yeniden çalışınca çocuk sevinçle gülümsemiş. Lila bu güzel davranışı görünce çantasının içinden daha önce hiç görmediği parlak sarı bir ışık çıktığını fark etmiş. “Emek veren ve vazgeçmeyen kalplerin rengi sarıdır,” diyerek sarı ışığı gökyüzüne bırakmış.
O anda gökyüzünde inanılmaz bir değişim başlamış. Kırmızı, mavi, yeşil ve sarı ışıklar birbirine karışarak yıldızların arasına yayılmış. Mor bulutlar ayın çevresinde dans etmiş, turuncu bir parıltı uzak tepeleri aydınlatmış. Yıldızlar yeniden tek tek parlamaya başlamış. Lila şaşkınlıkla gökyüzüne bakarken Bilge Puhu’nun sesi rüzgârla birlikte kulağına ulaşmış: “Gördün mü küçük peri? Geceyi güzelleştiren yalnızca senin sihirli fırçan değildi. İyilik, sabır, yardımlaşma, sevgi ve emek de kendi ışığını taşır.”
Lila o gece çok önemli bir şey öğrenmiş. Dünyayı güzelleştirmek için her zaman büyük sihirler yapmak gerekmiyormuş. Bir arkadaşına yardım etmek, bir hayvanı korumak, sabırla beklemek, doğru olanı yapmak ve emek vermek de çevremizde görünmeyen ışıklar oluşturuyormuş. Küçük peri, boya çantasını kapatırken gülümsemiş ve “Demek gerçek sihir, güzel davranışların içinde saklıymış,” demiş.
O günden sonra Lila her gece gökyüzünü boyamaya devam etmiş. Fakat artık renkleri yalnızca kendi boya kutusundan çıkarmıyormuş. Vadideki her güzel davranış, gökyüzüne yeni bir renk ekliyormuş. Bir kuş yuvasını koruduğunda mavi bir yıldız beliriyor, bir çocuk arkadaşına yardım ettiğinde pembe bir ışık parlıyor, biri yanlış yaptığını kabul edip özür dilediğinde gökyüzünde gümüş bir çizgi oluşuyormuş.
Ve Işık Çiçeği Vadisi’nde yaşayan herkes zamanla şunu öğrenmiş: İyilik küçücük bir davranışla başlayabilir ama ışığı kocaman bir dünyayı aydınlatabilir. Bu yüzden her gece çocuklar gökyüzüne baktıklarında, yıldızların yalnızca uzaktaki ışıklar olmadığını düşünürlermiş. Her yıldızın içinde bir güzel davranışın, bir iyiliğin ve bir umudun parıltısı olduğuna inanırlarmış.
Böylece Geceyi Boyayan Küçük Peri Lila, yalnızca geceleri değil, insanların kalplerini de rengârenk yapan küçük bir masal kahramanı olarak yaşamaya devam etmiş. O günden beri gökyüzüne dikkatle bakanlar, yıldızların arasında farklı renklerde ışıklar görürmüş. Çünkü belki de tam o sırada bir çocuk arkadaşına yardım ediyor, bir anne sabırla dinliyor, bir hayvan korunuyor ya da bir iyilik sessizce yapılıyormuş. Ve Lila, küçücük fırçasını gökyüzüne uzatıp o güzel davranışın rengini geceye ekliyormuş.