Bir zamanlar yemyeşil tepelerle çevrili küçük bir köyde, herkesin “Maviş” diye çağırdığı sevimli bir eşek yaşarmış. Maviş diğer eşeklere pek benzemezmiş; sabırlı, dikkatli ve çok düşünceliymiş. Köydeki çocuklar onunla vakit geçirmeyi çok severmiş.
Köyde Ali adında biraz sabırsız bir çocuk varmış. Ali her şeyi hemen öğrenmek, hemen başarmak istermiş. Bir gün babası ona şöyle demiş:
“Ali, sabretmeyi öğrenmeden hiçbir işte başarılı olamazsın.”
Ama Ali bunu pek ciddiye almamış.
Ertesi gün Ali, Maviş’i alıp tarlaya gitmiş. Amacı, kısa sürede çok iş yapmakmış. Maviş’e sürekli bağırıyor, “Hadi hızlı ol!” diyormuş. Ama Maviş yavaş ve dikkatli yürümeye devam etmiş.
Bir süre sonra Ali sinirlenmiş:
“Sen ne kadar yavaşsın! Hiçbir işimizi zamanında bitiremeyeceğiz!”
Maviş durup Ali’ye bakmış. Sanki bir şey anlatmak ister gibi gözlerini kırpmış. Tam o sırada Ali aceleyle yürürken ayağı bir taşa takılmış ve yere düşmüş. Elindeki tohumlar etrafa saçılmış.
Ali üzgün bir şekilde oturmuş:
“Keşke acele etmeseydim…”
Maviş yavaşça yanına gelmiş, başını Ali’nin omzuna sürtmüş. Sonra sakince yürüyerek saçılan tohumların yanına gitmiş. Ali de onu takip etmiş. Birlikte, bu sefer acele etmeden, dikkatlice tohumları toplamışlar.
Gün batarken işlerini bitirmişler. Ali fark etmiş ki, yavaş ama dikkatli çalışınca hem daha az hata yapıyor hem de daha az yoruluyormuş.
O gün Ali, Maviş’e sarılarak şöyle demiş:
“Sen bana çok önemli bir şey öğrettin. Hızlı olmak değil, doğru ve sabırlı olmak önemliymiş.”
Maviş sanki gülümsüyormuş gibi hafifçe anırmış.
O günden sonra Ali, ne zaman bir işe başlasa Maviş’i hatırlar ve kendine şunu söylermiş:
“Yavaş ol, dikkatli ol, sabırlı ol.”
Masalın dersi
Sabır ve dikkat, aceleden daha değerlidir. Yavaş ilerlemek bazen en doğru yoldur.
