Bir varmış, bir yokmuş.
Gökyüzünde gülümseyen, kocaman bir Ay Dede varmış.
Her akşam usulca gökyüzüne çıkar, yumuşacık ışığını dünyaya serpermiş.
O gece de minicik bir bebek, pencereden gökyüzüne bakmış.
Ay Dede gülümsemiş.
“Merhaba, minik yıldız.” demiş.
Ay Dede’nin ışığı, bebeğin odasına süzülmüş.
Yatağın üzerine…
Yumuşacık yastığa…
Sıcacık battaniyeye…
Minik bebeğin saçlarına…
Işık fısıldamış:
“İyi geceler.”
Rüzgâr hafifçe esmiş.
“Şşş… Şşş…” demiş.
Ağaçlar usulca sallanmış.
“Hışır… Hışır…” demiş.
Uzakta küçük bir kuş gözlerini kapatmış.
Bir tavşan yuvasında uyumuş.
Minik kedi kıvrılıp mırıldanmış.
Herkes dinlenmeye başlamış.
Ay Dede yine gülümsemiş.
“Sen de güvenle uyu.” demiş.
Bebeğin gözleri yavaşça kapanmış.
Derin bir nefes almış.
Tatlı tatlı gülümsemiş.
Ay Dede ışığını gece boyunca pencereye bırakmış.
Sabah olduğunda güneş gökyüzüne doğmuş.
Ay Dede dinlenmeye gitmiş.
Ama gitmeden önce son kez fısıldamış:
“Ben her gece yeniden geleceğim.”
Ve minik bebek, sevgiyle sarılmış bir uykunun ardından mutlu bir sabaha uyanmış.
Masal da burada, tatlı bir gülümsemeyle bitmiş.