Bir zamanlar, küçük ve neşeli bir köyde Nasreddin Hoca yaşardı. Hoca’nın en yakın dostu ise gri tüylü, akıllı mı akıllı eşeğiydi. Köyde herkes bu ikiliyi çok severdi; çünkü Hoca’nın sözleri düşündürür, eşeğinin halleri güldürürdü.
Bir sabah köyde tuhaf bir şey oldu. Çocuklar oyun oynarken eskisi gibi gülmüyordu. Kahkahalar azalmış, yüzlerde bir durgunluk başlamıştı. Hoca bunu fark etti ve hemen eşeğine atlayıp köy meydanına gitti.
“Ey ahali!” dedi Hoca, “Bu köyde gülüşler kaybolmuş. Onları bulmamız gerek!”
Çocuklar merakla toplandı. “Gülüşler kaybolur mu Hoca?” diye sordular.
Hoca sakalını sıvazladı. “Her şey kaybolabilir, eğer kıymeti bilinmezse,” dedi.
Bunun üzerine Hoca ve eşeği bir plan yaptı. Köydeki herkese küçük görevler verdi:
Bir grup çocuk, başkalarına yardım edecekti.
Bir grup, güzel sözler söyleyecekti.
Bir grup ise doğada vakit geçirip oyunlar oynayacaktı.
Ama en ilginç görevi eşeği aldı! Hoca, eşeğin boynuna küçük bir zil bağladı ve “Sen de kimin yüzü gülmezse onun yanına git,” dedi.
Eşek köyde dolaşmaya başladı. Nerede mutsuz bir çocuk varsa yanına gidiyor, komik hareketler yapıyor, bazen de durup düşünceli gözlerle bakıyordu. Çocuklar önce şaşırıyor, sonra istemeden gülmeye başlıyordu.
Gün sonunda köy meydanında herkes toplandı. Artık herkesin yüzü gülüyordu. Kahkahalar tekrar köyü doldurmuştu.
Bir çocuk Hoca’ya sordu: “Hoca, gülüşleri gerçekten bulduk mu?”
Hoca gülümsedi:
“Hayır evlat, gülüşler hiçbir yere gitmemişti. Siz onları paylaşmayı unutmuştunuz.”
Eşek de sanki bunu anlar gibi başını salladı ve bir anırdı. Herkes bir kez daha güldü.
