Bambu ormanının en yeşil köşesinde, sisli dağların eteğinde Pamuk adında küçük bir panda yaşardı. Pamuk, diğer yavru pandalar gibi bambu yemeyi ve ağaçlara tırmanmayı severdi ama onun en büyük tutkusu resim yapmaktı. Her sabah güneş ilk ışıklarını bambuların arasından süzdüğünde, Pamuk minik patilerine bir dal parçası alır, nehir kenarındaki ıslak toprağa şekiller çizerdi. Bazen bir kelebek, bazen bir bulut, bazen de annesinin gülen yüzünü çizerdi. Ormandaki hayvanlar onun çizimlerini görünce yavaşça gülümserdi, çünkü Pamuk’un resimlerinde tuhaf bir sıcaklık vardı.
Ancak Pamuk’un bir üzüntüsü vardı: Kendisi siyah ve beyazdı, çizdiği resimler de hep siyah ve beyaz kalıyordu. Bir gün papağan Çiko, kırmızı, sarı ve mavi tüylerini sallayarak yanına kondu ve “Resimlerin güzel Pamuk, ama dünya renklerle dolu. Sence resimlerin neden hep kül rengi?” diye sordu. Pamuk başını öne eğdi ve “Benim hiç boyam yok Çiko. Renkli resim yapabilmek için ne yapmam gerekir bilmiyorum,” diye fısıldadı. Çiko bir an düşündü ve “Bilge Baykuş Efe’ye git, o her şeyin cevabını bilir,” dedi.
Pamuk ertesi sabah erkenden yola çıktı. Bambu ormanını geçti, çiçekli çayırdan koştu ve en yaşlı çınar ağacının dibine ulaştı. Orada gözlüklü Bilge Baykuş Efe oturmuş, yıldızlara bakıyordu. Pamuk derdini anlatınca baykuş nazikçe gülümsedi ve “Renkler dükkândan alınmaz küçük dostum, onlar doğada saklıdır. Kırmızıyı çilek tarlasında, sarıyı ayçiçeklerinde, maviyi ise gökyüzünde arayabilirsin. Yeter ki sabırlı ol ve etrafına dikkatle bak,” dedi. Pamuk’un gözleri parladı ve hemen çayıra doğru koşmaya başladı.
Çayırda önce kırmızı çilekleri gördü. Bir tanesini patisinde ezdi ve parlak kırmızı suyu parmaklarına bulaştı. Büyük bir heyecanla bir yaprağın üzerine kalp çizdi ve kalp ışıl ışıl kırmızı oldu. Sonra ayçiçeklerinin yanına gitti, polenleri topladı ve güneşi sarıya boyadı. Mor çiğdemlerden mor, taze yapraklardan yeşil, nehir kenarındaki mavi çiçeklerden ise gökyüzü mavisi elde etti. Pamuk her yeni rengi bulduğunda kalbi daha çok mutlulukla doluyordu. Artık elinde kendi yaptığı doğal boyalar vardı.
Pamuk, yanına büyük bir yaprak aldı ve ormanın en güzel resmini yapmaya başladı. Çizdiği resimde sarı güneş, mavi gökyüzü, yeşil bambular ve rengârenk çiçekler vardı. Tam resmi bitirirken küçük bir tavşan olan Pıtır yanına geldi ve gözleri dolu dolu “Pamuk, benim de bir resmim olsun ister misin? Bugün doğum günüm ama kimse hatırlamadı,” dedi. Pamuk hiç tereddüt etmeden kendi resmini bir kenara bıraktı ve Pıtır için pastalı, balonlu, rengârenk bir doğum günü resmi çizdi. Tavşan o kadar sevindi ki sevinçten zıpladı ve Pamuk’a sımsıkı sarıldı.
Bu haber kısa sürede bütün ormana yayıldı. Sincap Fındık, kirpi Dikenli ve kaplumbağa Tombik sırayla Pamuk’a geldi, herkes kendi resmini istedi. Pamuk bütün gün çizdi, boyadı ve herkesin yüzünü güldürdü. Akşam olduğunda yorgundu ama içi huzurla doluydu. Çünkü anlamıştı ki resim yapmanın asıl güzelliği, güzel şeyleri başkalarıyla paylaşabilmekti. Kendi yaptığı renkler sadece kâğıdı değil, arkadaşlarının kalbini de boyamıştı.
O geceden sonra Pamuk’un resimleri ormanın her yerinde asılı durdu. Ağaç gövdelerinde, kayaların üzerinde ve nehir kenarında rengârenk tablolar parladı. Küçük panda artık biliyordu ki hayal gücü, sabır ve paylaşma bir araya geldiğinde en güzel renkler ortaya çıkıyordu. Her akşam Bilge Baykuş Efe’ye teşekkür eder, yıldızların altında uykuya dalardı. Rüyasında da hep renkler vardı, çünkü Pamuk artık kendi renklerini bulmuştu.