Bir zamanlar, çam ormanının derinliklerinde, yuvarlak tıknaz bir ayı yaşıyormuş. Adı Pamuk’muş. Pamuk’un en sevdiği şey, kış uykusuna yatmadan önce yatağının üstünde zıplamakmış.
Hop, hop, hop! Zıpladıkça yatağın yayları gıııng diye ses çıkarır, tüyler havada uçuşurmuş.
Bir gece, Pamuk yine zıplıyordu ki bir ses duydu:
Ayı Parçası, zıplama! Yatağın kırılacak!
Ses, yatağın altından geliyormuş. Pamuk şaşkınlıkla eğildi ve küçük, gri bir fare gördü.
Sen kimsin? Neden uyumuyorsun? diye sordu Pamuk.
Ben Fıstık. Yatağının altında yaşıyorum. Her zıplayışında tavan titriyor, kuyruğuma tüy topakları düşüyor, uyuyamıyorum!
Pamuk önce güldü:
Ayıya zıplamak yasak mı olurmuş? Zıplamak en güzel şey!
Ama o gece, Pamuk öyle kuvvetli zıpladı ki… ÇAT! Yatağın ayağı kırıldı ve Pamuk yere yuvarlandı. Yastığı da Fıstık’ın evinin üstüne düştü.
Pamuk utanmıştı. Fıstık’a baktı:
Haklıymışsın, Fıstık. Üzgünüm. Yatağını mahvettim, senin evini de üstüne yıktım.
Fıstık biraz düşündü, sonra sıçrayıp Pamuk’un yastığının üstüne oturdu:
Zıplamak güzel, evet. Ama her şeyin bir zamanı var. Benimle bir anlaşma yapalım: Gündüz zıpla, doyasıya zıpla! Ama geceleri… geceleri ikimiz de sessizce uyuyalım.
Pamuk başını salladı. Ertesi sabah ikisi beraber yatağı tamir ettiler. Pamuk vida tuttu, Fıstık küçük pamuk yığınlarını içine tıktı. Yatak eskisinden bile sağlam oldu.
O günden sonra Pamuk gündüzleri ormanda, çam kozalakları arasında hoplaya zıplaya oynadı; Fıstık da omzunda ayakta durup çığlık attı:
Daha yüksek! Daha yüksek!
Ama akşam olunca, ikisi de yatağa uzanırdı. Bir yatak, iki arkadaş, ve ormanın en sessiz, en tatlı uykusu…
Ve uyuldu, gıdı gıdı gıdı…