Bir varmış, bir yokmuş…
Yüksek dağların ardında, yemyeşil çam ağaçlarıyla çevrili, kuşların şarkılar söylediği büyük bir ormanda küçük bir ayı yaşarmış. Bu ayının adı Uykucu Momo’ymuş. Momo çok tatlı, iyi kalpli bir ayıcıkmış ama onun büyük bir sorunu varmış:
Momo çok ama çok uyumayı severmiş!
Sabah güneş doğunca diğer hayvanlar çalışmaya başlarken Momo hâlâ horul horul uyurmuş. Tavşanlar havuç toplar, sincaplar fındık saklar, kuşlar yuva yaparken Momo battaniyesine sarılıp:
— Biraz daha uyuyayım… dermiş.
Arkadaşları onu çok severmiş ama bazen üzülürlermiş.
Bir gün ormanda büyük bir haber yayılmış.
Kış yaklaşıyormuş!
Herkes yiyecek toplamaya başlamış. Çünkü kar yağınca dışarı çıkmak zor olacakmış. Küçük sincap Mina, Momo’ya seslenmiş:
— Momo! Haydi bize yardım et. Birlikte çalışırsak işler çabuk biter.
Ama Momo esneyerek:
— Daha çok zaman var… Önce biraz kestireyim… demiş.
Derken günler geçmiş. Gökyüzü gri bulutlarla dolmuş. Rüzgâr sert esmeye başlamış. Bir sabah Momo gözlerini açtığında her yerin bembeyaz karlarla kaplandığını görmüş.
— Eyvah! diye bağırmış.
— Ben hiç yiyecek toplamadım!
Karnı guruldamaya başlamış. Dolabına bakmış ama içinde yalnızca bir tane kuru elma kalmış.
Momo çok üzülmüş. O sırada kapısı çalınmış. Gelenler tavşan TıpTıp, sincap Mina ve küçük kirpi Pofuduk’muş.
Mina gülümseyerek:
— Biz senin zor durumda kalacağını düşündük, demiş.
— Sana biraz yiyecek getirdik.
Momo şaşkınlıkla arkadaşlarına bakmış.
— Ama ben size yardım etmedim ki… Neden bana yardım ediyorsunuz?
Kirpi Pofuduk cevap vermiş:
— Çünkü dostluk böyle bir şeydir. Ama senin de bir şey öğrenmen gerekiyor.
Momo başını öne eğmiş.
O gece küçük ayı uzun uzun düşünmüş.
“Ben hep erteledim. Eğer arkadaşlarım olmasaydı çok zor durumda kalacaktım,” demiş kendi kendine.
Ertesi sabah erkenden uyanmış. Bu, ormanda büyük bir olaymış çünkü Momo ilk kez güneş doğmadan kalkmış!
Hemen arkadaşlarının yanına gitmiş.
— Bundan sonra ben de çalışacağım! demiş kararlı bir sesle.
Önce odun taşımış, sonra yaşlı kaplumbağanın evinin önünü temizlemiş. Minik kuşlara yem bırakmış. Çalıştıkça kendini daha mutlu hissetmiş.
Günler geçtikçe Momo değişmiş. Artık sadece uyuyan bir ayı değilmiş. Yardım eden, çalışan ve sorumluluk alan bir ayı olmuş.
Bir gün ormanın en yaşlı baykuşu ona şöyle demiş:
— Dinlenmek güzeldir Momo… Ama zamanında çalışmak hayatı kolaylaştırır. Gerçek mutluluk, emek verdikten sonra dinlenebilmektir.
Momo gülümsemiş.
O günden sonra hâlâ uykuyu çok severmiş ama artık işlerini bitirmeden uyumazmış.
Ve ormandaki herkes bilirmiş ki…
Küçük bir değişim bile, büyük bir maceranın başlangıcı olabilirmiş.
Masalın Öğüdü
Ertelemek işleri zorlaştırır. Sorumluluk sahibi olmak ve arkadaşlara yardım etmek hayatı güzelleştirir.
