Bir varmış, bir yokmuş… Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, bulutların pamuk gibi gezdiği bir ülkede, kocaman ama bir o kadar da kibar bir dev yaşarmış. Bu devin adı Mırmır Dev’miş.
Mırmır Dev diğer devlere hiç benzemezmiş. Çünkü o bağırıp çağırmayı sevmez, aksine çok nazik konuşurmuş. Ama onun en ilginç özelliği şuymuş: Ne yaparsa yapsın mutlaka izin alırmış!
Bir gün Mırmır Dev ormanda yürüyüş yaparken acıkmış. Kocaman ağzıyla “Hmmmm… Elma yesem mi?” diye düşünmüş. Tam elmayı koparacakken durmuş:
“Dur bakalım!” demiş. “Bu ağacın da hakkı var.”
Eğilmiş ve ağaca sormuş:
“Sevgili ağaç, bir elmanı alabilir miyim?”
Ağaç biraz şaşırmış. Çünkü daha önce hiç kimse ona izin sormamış! Rüzgârla hafifçe sallanarak cevap vermiş:
“Tabii ki alabilirsin, Mırmır Dev. Ama sadece ihtiyacın kadarını al.”
Dev çok mutlu olmuş:
“Teşekkür ederim! Söz veriyorum, abartmayacağım.”
Bir elma almış… sonra durmuş.
“Acaba bir tane daha alsam mı?” diye düşünmüş. Ama yine sormuş:
“Bir tane daha alabilir miyim?”
Ağaç gülmüş:
“Sen gerçekten çok naziksin. Evet, alabilirsin.”
Bu sırada ormandaki tavşanlar, sincaplar ve kuşlar olanları izliyormuş. Tavşan fısıldamış:
“Bu dev çok tuhaf ama çok da iyi kalpli!”
Ertesi gün Mırmır Dev göl kenarına gitmiş. Ayaklarını suya sokmak istemiş ama yine duraklamış:
“Sevgili göl, ayaklarımı suya sokabilir miyim?”
Göl hafif dalgalanmış:
“Tabii ki sokabilirsin, ama lütfen çamur yapma!”
Dev hemen dikkatli davranmış:
“Söz veriyorum, yavaş olacağım.”
Ama gel gör ki… Mırmır Dev çok büyük olduğu için yavaş da girse şloppp! diye kocaman bir ses çıkmış! Balıklar korkup kaçışmış.
Dev hemen üzülmüş:
“Özür dilerim! Gerçekten dikkat etmeye çalıştım.”
Balıklar geri dönmüş:
“Önemli değil. Sen izin sordun ya, bu yeter!”
Bir gün köydeki çocuklar dev hakkında konuşuyormuş:
“Devlerden korkulur!” demiş biri.
“Hayır, bu dev çok nazikmiş!” demiş diğeri.
Çocuklar merak edip Mırmır Dev’i görmeye gitmişler. Dev onları görünce hemen eğilmiş:
“Merhaba küçük dostlarım. Yanınıza gelebilir miyim?”
Çocuklar şaşırmış:
“Dev bize izin soruyor!”
Hepsi gülmüş:
“Tabii ki gelebilirsin!”
Dev oturmuş ama yere oturmadan önce bile sormuş:
“Buraya otursam olur mu?”
Çocuklar kahkahaya boğulmuş:
“Olur, olur!”
O gün çocuklar Mırmır Dev’den çok önemli bir şey öğrenmiş:
Nazik olmak ve izin istemek herkesi mutlu eder.
Mırmır Dev de çocuklardan bir şey öğrenmiş:
Bazen küçük hatalar olsa bile, iyi niyet her şeyi güzelleştirir.
Ve o günden sonra ormanda herkes birbirine daha saygılı davranmaya başlamış. Çünkü koca dev bile izin soruyorsa, herkes sorabilirmiş!
Gökten üç elma düşmüş
Biri nazik olanlara,
Biri paylaşmayı bilenlere,
Biri de bu masalı dinleyen sana…
Mutlu son!
